maandag 6 februari 2017

De grapjas



Als ik mijnheer Visser met zijn hond Max kom ophalen uit de wachtkamer, hangt hij half over de balie en vertelt luidkeels flauwe moppen tegen de assistente. Ze glimlacht beleefd, maar ik zie aan haar gezicht dat ze zich flink ongemakkelijk voelt.

Eenmaal in de spreekkamer weet mijnheer Visser nog steeds van geen ophouden. Wanneer ik samen met de assistente de buik van zijn hond navoel om een verdacht bultje te lokaliseren, zegt mijnheer Visser tegen de hond: "Nou Max, twee jongedames die aan je buik zitten, ik ben jaloers hoor!" Vanuit mijn ooghoek zie ik dat hij verwachtingsvol naar ons kijkt, in afwachting van onze reactie. Wij doen echter alsof we niets gehoord hebben.

Aan het einde van het consult geef ik de man een hand, en vertel dat hij de kosten van het consult bij de balie mag afrekenen. Hij kijkt verschrikt op en zegt dat hij zijn portemonnee thuis heeft laten liggen.

Ik kijk gespeeld streng en zeg grappend: "Oei mijnheer, dat is wel een probleem. Dan moeten we uw hond maar hier houden als borg." Mijnheer Visser antwoordt: "Oh maar anders blijf ík wel hoor, lijkt me erg gezellig met jullie dames."

Waarop de assistente eruit flapt: "Nou, dan heb ik toch liever de hond!"



Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!




maandag 23 januari 2017

Door de scanner



Tijdens mijn studie Diergeneeskunde kregen we af en toe de gelegenheid om een weekje mee te lopen in een dierenartsenpraktijk. Ik vond dat altijd hele leuke weken. Eindelijk even al het geleerde in de praktijk zien. Maar ik vond het ook altijd erg leuk om de communicatie tussen dierenarts en eigenaar te observeren. Hoe kun je iemand geruststellen, hoe ga je met een boze klant om. Enorm leerzaam, maar zoals overal ontstaat er ook wel eens miscommunicatie. En dat kan als 'buitenstaander' soms heel grappig zijn.

In het begin van mijn studie liep ik een keer mee in een praktijk waar ze net de apparatuur hadden aangeschaft om röntgenfoto's te kunnen maken. Waar tegenwoordig veel praktijken met digitale röntgen werken, werden toen nog vooral analoge opnames gemaakt. Na het maken van de foto's moesten deze ontwikkeld worden. Dat kon met de hand -een vrij tijdrovend proces- maar er bestonden ook volautomatische ontwikkelaars. Daar stopte je aan de ene kant de film in, en dan rolde vijf minuten later een volledig ontwikkelde röntgenfoto uit.

In de praktijk waarin ik meeliep hadden ze ook zo'n automatische ontwikkelaar aangeschaft, en de dierenarts waarmee ik werkte was daar zichtbaar trots op. Zo ook in het geval van Tijger.

Op de eerste dag van mijn stage-week werd kat Tijger binnengebracht. Hij was van het balkon gevallen en drie verdiepingen naar beneden gestort. Zo op het oog leek hij niet al te ernstige verwondingen te hebben, maar hij weigerde zijn rechter voorpoot te gebruiken en zijn bovenarm was sterk gezwollen. Om te bepalen of er sprake van een botbreuk was, stelde de dierenarts voor om een röntgenfoto van de poot te maken.

"Nu?" vroeg de eigenaresse. "Dat wordt wel lastig hoor, ik heb een hele drukke dag." Ze begon een lijstje met bezigheden op te sommen die me allemaal niet enorm veel prioriteit leken te hebben, zoals theedrinken met de buurvrouw.  Maar de dierenarts was niet voor een gat te vangen. Enthousiast sprak hij tegen haar: "Maar mevrouw, het hoeft ook niet lang te duren. Dat gaat tegenwoordig allemaal volautomatisch. Ik stop hem aan de ene kant erin, en vijf minuten later rolt de foto er zo uit!"

Toen ze dat hoorde, werden de ogen van de dame plots twee keer zo groot. Ze deinsde even achteruit om vervolgens kat Tijger beschermend tegen haar borst te drukken. "Nee! zei ze ferm. "Dat doe ik 'm niet aan!" Waarop het de beurt van de dierenarts was om vertwijfeld te kijken. "Maar, het is echt zo gepiept hoor." probeerde hij nog.

Ondertussen stond ik als buitenstaander dit tafereel te aanschouwen en zag de miscommunicatie. Alleen was ik ernstig in dubio of ik nu moest ingrijpen. Want ik liep pas een halve dag mee, en ik wilde zeker niet bemoeizuchtig of brutaal zijn.

Maar toen de eigenaresse op het punt stond om Tijger in zijn mandje te stoppen en boos weg te lopen, schraapte ik toch mijn keel. "Mevrouw..." begon ik voorzichtig. "Tijger hoeft niet zelf in het ontwikkel-apparaat hoor, alleen de de röntgenfilm".


Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!







maandag 9 januari 2017

Een creatieve oplossing



Met een plof zet ik de boodschappentas naast me op de grond en vis mijn huissleutels uit mijn jaszak. Het was vandaag een lange dag op de praktijk en ik kijk er naar uit om vanavond lekker op de bank door te brengen.

Maar wanneer ik de voordeur wil openen, stokt het slot. Ik kan de sleutels slechts een stukje omdraaien, maar niet voldoende om de deur te openen. Het slot lijk wel te blokkeren. Ik tuur door het glas van de voordeur om te ontdekken wat er aan de hand is. Dan blijkt dat het haakje, waarmee je kunt voorkomen dat de voordeur in het slot valt, in een vreemde stand staat. En hierdoor kan de deur dus niet meer opengedraaid worden. Ik probeer nog met mijn hand om via de brievenbus het haakje los te krijgen, maar ik kan er niet bij.

In vloek zachtjes. Het is koud, donker en ik heb enorme honger. Ik wil gewoon naar binnen, een pizza in de oven gooien en verder niets meer doen. Maar ik sta buiten voor mijn eigen voordeur en kan niet naar binnen. Even overweeg ik om het ruitje in te tikken. Maar als ik dan zo naar binnen kan, dan kan vannacht iedereen dat. De buren blijken allebei niet thuis te zijn, dus er zit waarschijnlijk niets anders op dan een slotenmaker te bellen.

Gelukkig woon ik niet ver van de praktijk, en besluit terug te gaan. Kan ik daar mijn pizza in de oven gooien en tenminste warm en droog wachten tot de slotenmaker komt. Maar eenmaal op de praktijk aangekomen, krijg ik een ander idee.

Druk rommel ik in een lade, totdat ik vind wat ik zoek: een rol cerclagedraad. Dun buigzaam metaaldraad wat onder andere wordt gebruikt bij de fixatie van gebroken botten. Perfect voor mijn plan! Voor de tweede keer die avond vertrek ik weer naar mijn huis.

Daar lukt het me binnen vijf minuten om met het buigzame ijzerdraad de deur open te hengelen. Ik ben dolblij dat ik weer in mijn eigen huis sta. Wie had gedacht dat het zijn van dierenarts me ooit nog op deze manier nog van pas zou komen?

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

dinsdag 27 december 2016

Q&A - De antwoorden



Twee weken geleden vroeg ik op mijn Facebook-pagina of jullie het leuk vonden om een "Q&A" te doen waarbij jullie vragen aan mij konden stellen over mijn werk en het bloggen daarover. Nou, dat heb ik geweten, de vragen bleven maar binnenstromen!

Het lukte niet om al jullie vragen te beantwoorden, maar ik heb geprobeerd om er zoveel mogelijk in dit artikel op te nemen. In sommige gevallen was er overlap tussen verschillende vragen, en heb ik de vragen gecombineerd.


Wat is je grootste blunder?

Een 'grappige' blunder maakte ik in het begin van mijn loopbaan als dierenarts. Ik vond het allemaal best nog wel spannend en een wat stugge eigenaar zorgde ervoor dat ik me flink ongemakkelijk voelde. Ik probeerde hem een beetje te ontdooien door interesse te tonen in zijn honden en vroeg of ze uit hetzelfde nest kwamen.

Waren het twee compleet verschillende rassen... Nu kan ik er wel om lachen, maar op dat moment wilde ik het liefst door de grond zakken.


Ben je wel eens door een dier te grazen genomen?

Regelmatig! Met name door katten ben ik wel een aantal keer flink gebeten. Maar hamsters kunnen er ook wat van. Een keertje werd ik door een hamster gebeten en die wilde maar niet loslaten. Pas toen ik 'm onder een stromende kraan hield, liet hij mijn vinger los.


Ben je wel eens (bijna) over je nek gegaan van een verwonding of andere situatie?

Als dierenarts raak je toch een beetje afgestompt als het om 'vieze' dingen gaat. Bloed, ontlasting, braaksel... het doet me onderhand niet meer zoveel. Sterker nog, ik weet dat veel dierenartsen (en paraveterinairen) het openleggen van een abces zelfs een leuk klusje vinden! Maar als ik iets moet noemen dan zijn het madeninfecties, dat je de maden gewoon ziet krioelen... Daar sta ik na jaren nog steeds van te kokhalzen.


Wat is het meest bijzondere dier dat je behandeld hebt?

Deze vraag kreeg ik heel vaak! Via de dierenambulance krijg ik af en toe een vos, zwaan of een eekhoorn binnen. Maar ik denk dat veel van de vragenstellers hoopten op verhalen over exotische diersoorten zoals bijvoorbeeld reptielen. Maar deze dieren verschillen op veel vlakken van onze huisdieren waardoor het echt een vak apart is. Daarom vertrouw ik ze liever toe aan een dierenarts die zich hierop toegelegd heeft.


Wat is het meest bijzondere geval dat je in je studie of werk bent tegengekomen?

Tjdens mijn co-schappen heb ik een keer de hond van een héél bekend persoon onderzocht. Dat was wel erg bijzonder.


Hoe ga je om met de privacy van de patiënten en eigenaren in je blog? In hoeverre pas je de verhalen aan?

Ik vind dat de privacy van mijn patiënten en eigenaren erg belangrijk, dat gaat boven alles. Wanneer iemand met zijn dier op consult komt, moeten ze niet denken "Oh straks zeg ik iets geks en komt het in een blog". Daarom blog ik onder pseudoniem en pas ik de details van de verhalen ook altijd een beetje aan. Hierdoor denk ik dat dat de mensen zichzelf niet snel zullen herkennen in mijn verhalen.


Heb je wel eens meegemaakt dat een eigenaar tegen je loog of iets verzweeg?

Ja, met name als er drugs in het spel zijn, wordt er wel eens iets verzwegen. Heel vervelend, want pas als ik alle informatie heb, kan ik een goede behandeling starten.


Kom je ook wel eens bij mensen op huisbezoek, hoe vind je dat?

In principe kom ik alleen op huisbezoek wanneer een dier ingeslapen moet worden. Dat zijn vaak heftige situaties, met veel verdriet. Maar ergens is het ook interessant, want je komt bij allerlei mensen over de vloer waar je normaal niet snel zou komen. Van een studentenkamers tot een enorme villa's. Je krijgt echt even een kijkje in iemands leven.


Hoe ga je er mee om als mensen in jouw ogen niet het beste doen voor hun dier, bijvoorbeeld omdat ze het te duur vinden?

Dat vind ik heel lastig, zeker omdat elke situatie anders is. Soms hebben mensen weloverwogen voor een dier gekozen, maar zijn door omstandigheden in financiële nood geraakt. Dan probeer ik altijd samen met de eigenaar te kijken wat we binnen de mogelijkheden kunnen doen.

Een ander verhaal zijn de mensen die al financieel aan de grond zitten en tóch besluiten om een huisdier te nemen. Of die het geld wel hebben maar het niet aan hun huisdier willen uitgeven 'omdat de kat toch al twaalf is'. Dat is heel frustrerend.

Hoe persoonlijk gehecht raak je aan je patiënten, ben je er thuis nog wel eens mee bezig?

Dat valt gelukkig over het algemeen wel mee. Maar eens in de zoveel tijd heb je een patiënt die je echt aan het hart gaat en waar je soms wel even 's nachts wakker van ligt.


Stel je wel eens een verkeerde diagnose, en hoe ga je daar mee om?

Natuurlijk gebeurt dat wel eens. Het zou niet reëel zijn om te verwachten dat een dierenarts het nooit een keer bij het verkeerde eind heeft, zeker bij ingewikkelde patiënten. Maar het blijft een vervelende situatie. Gelukkig kun je door goede communicatie met de eigenaren vaak wel uitleggen waarom je iets in eerste instantie gemist of verkeerd geïnterpreteerd hebt.


Wat is het moeilijkste wat je ooit hebt moeten doen, technisch en emotioneel?

Ik heb een keer de verkeerde bult weggehaald bij een kat. Een verschrikkelijk stomme fout waardoor de kat nog een keer geopereerd moest worden. Dat het om een oudere kat ging die niet zo makkelijk van de ingreep herstelde, maakte de situatie er niet beter op. Het moment dat ik de fout ontdekte en de eigenaren moest opbellen om ze het te vertellen, was verschrikkelijk. De eigenaren waren natuurlijk verdrietig maar gelukkig niet boos. Maar ik heb me toen zó rot gevoeld!

Op technisch gebied heb ik niet iets wat er uit springt, maar ik heb toch wel een aantal operaties gedaan waarbij het zweet letterlijk over mijn rug droop.


Wat was je motivatie om dierenarts te worden, en hoe beviel de opleiding?

Op de basisschool riep ik al dat ik dierenarts wilde worden. Door de jaren heen bleef deze wens bestaan en merkte ik ook dat vakken als biologie mij goed lagen. Ik was zelfs zo gemotiveerd dat wanneer ik uitgeloot zou worden, ik de opleiding in het buitenland wilde volgen. Maar gelukkig werd ik de eerste keer direct ingeloot.

De studie Diergeneeskunde vond ik geweldig! Maar het is wel een pittige universitaire opleiding van zes jaar. Het gymnasium had ik redelijk soepel doorlopen, maar tijdens de studie moest ik toch vaak flink aanpoten. Het is wel eens gebeurd dat ik voor een tentamenweek met de tranen in mijn ogen boven mijn studieboeken zat, zoveel stof moesten we leren.

Maar ondanks dat het bij tijd en wijle best zwaar was, was het ook een enorm leuke tijd. Ik heb op de studie een aantal van mijn beste vrienden ontmoet en de diergeneeskunde feestjes had ik zeker niet willen missen!

Als je, met de kennis van nu, alles opnieuw zou mogen doen, zou je dan weer kiezen om dierenarts te worden?

Ja, absoluut!


Bedankt voor het insturen van alle vragen! Als je me volgt via Facebook weet je het gelijk wanneer er een nieuwe blog online staat. 

maandag 19 december 2016

Geëmotioneerd



Als ik 's ochtends wakker wordt, is een branderige gevoel in mijn linkeroog het eerste wat opvalt. Wanneer ik vervolgens in de badkamerspiegel kijk, staart een rood doorlopen oog mij aan. Een fikse oogontsteking concludeer ik.

Bij mijn huisarts kan ik pas 's middags terecht, dus tot die tijd moet ik even doorbikkelen. Als ik op mijn werk ben, blijkt mijn ontstoken oog het felle TL-licht in de spreekkamer niet te waarderen. Het knijpt constant samen en de tranen lopen me letterlijk over de wang.

Aan het eind van de ochtend komt mevrouw van Schaik met haar vijftienjarige poedeltje Mimi binnen. Twee dames van een respectabele leeftijd. Helaas gaat het niet zo goed met het hondje, haar hartprobleem is de laatste maanden sterk verslechterd en ondanks de medicatie wordt ze steeds benauwder. Samen komen we tot de conclusie dat het voor Mimi het beste is om haar in te laten slapen.

Terwijl ik de euthanasie uitvoer, merk ik dat mijn oogontsteking steeds erger wordt. Mijn oog knijpt steeds heftiger dicht en traant nog erger dan voorheen. Een fikse loopneus is het gevolg. Subtiel probeer ik de tranen van wang te vegen en niet al te luid te snotteren.

Maar mevrouw van Schaik ziet het toch en denkt dat ik heftig geëmotioneerd ben. De oude dame pakt mijn hand vast en zegt: "Geeft niet hoor meisje, ik ben ook best een beetje verdrietig."

Ik besluit wijselijk mijn mond te houden en haar niet de ware reden van mijn tranen te vertellen.


Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!



maandag 5 december 2016

Een duur kado



De  afspraken voor vandaag zitten er bijna op, als ik van de assistente te horen krijg dat er met spoed nog een patiënt aankomt. Het blijkt een hond te zijn die chocolade heeft gegeten. Een veel voorkomend probleem in de decembermaand. Want rond Sinterklaas en kerst staan vaak allerlei chocolade lekkernijen in huis. En het is misschien voor ons mensen ook niet goed om er teveel van te eten, maar chocolade kan voor honden giftig en zelfs dodelijk zijn.

Een kleine twintig minuten later staat mevrouw van Eel met haar labrador Max in de spreekkamer. Terwijl hij kwispelend de ruimte verkent, steekt zij van wal. Ze vertelt hoe ze afgelopen weekend een avonddienst met haar collega Anna heeft geruild, zodat zij met haar gezin Sinterklaas konden vieren. 

Als bedankje voor deze ruil, heeft haar collega een chocoladeletter door de brievenbus gegooid. Ze wist immers dat mevrouw van Eel dol is chocolade. Maar wat haar collega Anna niet wist, is dat zij een hond heeft, die óók dol is op chocolade. Dus toen labrador Max de chocoladeletter op de deurmat vond, had hij deze binnen enkele minuten verorberd. Het enige wat zijn baasje nog aantrof was de versnipperde verpakking. 

Omdat het van belang is te weten hoe lang geleden Max de letter heeft opgegeten, vraag ik mevrouw van der Eel om haar collega op te bellen en te informeren wanneer zij de chocoladeletter bezorgd heeft. Als ze aan de telefoon het verhaal tegen haar collega Anna vertelt, hoor ik die aan de andere kant van de lijn een verschrikt een gil slaken. Maar gelukkig blijkt het niet allemaal niet al te lang geleden gebeurd te zijn, en kunnen we volstaan met een braakopwekkende injectie en het toedienen van een toxine-bindend middel.

Wanneer Max weer naar huis mag, staat hij alweer met een schuin oog naar de koekjespot in de spreekkamer te loeren. Mevrouw van Eel ziet het ook en zegt: "Een echte Labrador hé, eten is echt hun lust en hun leven." We moeten er allebei hartelijk om lachen. 

Maar dat lachen vergaat haar een beetje wanneer ze bij de balie moet afrekenen. Ze werpt en blik op de rekening en bromt: "Bedankt Anna, dat was een duur cadeau."


Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!





maandag 21 november 2016

Een leuk uitje



Het is zondagochtend wanneer ik word gebeld door mijn collega. Zij heeft dit weekend dienst, maar haar vriend is tijdens het klussen gewond geraakt en moet nu naar de huisartsenpost. "Mique, kun jij alsjeblieft de dienst even overnemen? Ik heb rond half 11 twee afspraken op de praktijk ingepland."

Ik zeg dat het geen enkel probleem is. Maar eigenlijk heb ik wel een klein probleempje, mijn zeven jaar oude nichtje Brechtje logeert namelijk dit weekend bij mij. Er zit niets anders op dan haar mee te nemen naar de praktijk.

Aangekomen op de praktijk zijn de patiënten nog niet gearriveerd. Om het voor mijn nichtje een beetje leuk te houden, trek ik haar een van onze korte witte jasjes aan. Ergens vind ik nog een afgedankte stethoscoop die ik om haar nek hang.

Tijdens de afspraken staat Brechtje ademloos toe te kijken hoe ik samen met de assistente de spoed-afspraken afhandel. Mijn laatste patiënt is een konijn dat al het hele weekend niet wil eten. Als snel blijkt dat het goed mis is, het konijn ligt als een slappe vaatdoek op de behandeltafel en heeft fikse ondertemperatuur. Het blijkt dat de uitgang van de maag geblokkeerd is en gesondeerd moet worden. Ik bespreek de risico's met de eigenaren en een beetje bedrukt vertrekken ze naar huis.

Het sonderen lijkt voorspoedig te verlopen en mijn nichtje staat vol interesse mee te kijken. Maar dan gaat het toch fout, het konijntje gaat opeens hard achteruit en ondanks al onze inspanning kunnen we haar niet redden. Ik baal en wil hartgrondig vloeken, maar bedenk net op tijd dat mijn jonge nichtje naast me staat en slik de krachttermen weer in. Ik vertel haar dat het konijntje heel ziek was, we hem niet beter hebben kunnen maken en dat hij nu dood is. Ze trekt een serieus gezicht en knikt.

Dan rond ik de laatste zaken op de praktijk af, en vertrekken we naar huis. De rest van de dag probeer ik zoveel mogelijk leuke dingen met mijn nichtje te doen om haar de situatie met het dode konijn te laten vergeten.

Maar als ze 's middags opgehaald wordt door haar moeder blijkt dat die missie niet geslaagd is. Enthousiast rent ze naar haar moeder toe en roept blij uit: "Mama! Ik mocht mee naar het werk van Mique. En er was een puppy die pijn had aan zijn poot en een zieke konijn. En die ging toen dood! 

Haar moeder kijkt me aan en trekt haar wenkbrauw op. Ik kan alleen maar een beetje verontschuldigend glimlachen.

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!